Produkty w sklepie - Strona: 2 - według daty dodania (od najnowszych) - DUX Recordins Producers for Classical Music

DUSZA SKRZYPIEC WIENIAWSKIEGO

DUX 2130
• Kujawiak a-moll Op. 3 Nr 2 (1852) • • Chanson sans paroles op. 3 nr 3 • • Andante cantabile • • Ave Maria • • Kinderszenen, Op. 15 (1838) • • Ave Maria op. 52 nr 6 • • Adagio g-moll • • Ave Maria • • III Suita D-dur BWV 1068 • • Ave Maria

STANEK, KRUK • POLSKA MUZYKA XX WIEKU NA OBÓJ I FORTEPIAN

DUX 2214
Album zawiera zbiór utworów na obój i fortepian skomponowanych w ciągu pierwszej powojennej dekady przez polskich kompozytorów. Ich twórczość wpisuje się w nurt neoklasycyzmu, ale też poszukiwań brzmieniowych i powrotów do estetyki neoromantycznej. Łączy je przejrzystość formy, oszczędność środków wyrazowych oraz częste inspiracje folklorem. Fortepian w większości utworów jest postawiony na równi z obojem, prowadząc z nim błyskotliwy dialog.
Mimo podobieństw, każda z kompozycji posiada swój indywidualny rys – u Kisielewskiego jest to dominacja rytmu i groteskowy charakter, u Szalonka i Świerzyńskiego (którego Fantazja kaszubska ma na płycie swoją światową premierę fonograficzną) przeważa element barwowy i ludowe inspiracje. U Bacewicz i Szałowskiego folklor wpisany jest w klasyczną formę sonatową, w której pojawiają się zarówno motywy liryczne jak i rytmy tańców narodowych. Wszystko razem ukazuje wielowymiarowy charakter dwudziestowiecznej polskiej twórczości na obój i fortepian, bogactwo brzmienia oraz możliwości techniczne i wyrazowe obu instrumentów.

JADWIGA SARNECKA • BALLADY I MINIATURY NA FORTEPIAN SOLO

DUX 2186/2187
• I Ballada as-moll [op. 6] (1906) • • II Ballada a-moll (1907) • • III Ballada As-dur [Damen-Ballade] • • IV Ballada cis-moll (1909–10) • • V Ballada fis-moll [op. 11] (1910–11) • • VI Ballada Es-dur (1911–13) •

ZYGMUNT STOJOWSKI • SYMPHONY IN D MINOR, OP. 21

DUX 2191
Wczesna symfonia Zygmunta Stojowskiego, która przyniosła mu zwycięstwo w konkursie kompozytorskim zorganizowanym przez I.J. Paderewskiego, a także zapewniła rozgłos i międzynarodową rozpoznawalność. Nie powinno to budzić zaskoczenia – wykształcony pod kierunkiem najwybitniejszych mistrzów epoki schyłkowego romantyzmu młody twórca od początku wyróżniał się wybitną umiejętnością instrumentacji, melodyczną wyobraźnią i odwagą w łączeniu wpływów tradycyjnej symfoniki postromantycznej z nowymi zdobyczami takimi jak zaawansowane harmonie, integracja motywiczna całego dzieła czy bogata rytmika. Choć w późniejszych latach nie uległ modnym wpływom modernizmu, przez co jego muzyka została zapomniana w koncertowym repertuarze, dziś warto odkrywać ją na nowo, jako świadectwo okresu przejściowego między epokami ujęte w mistrzowskiej formie.
Łukasz Borowicz wraz z orkiestrą poznańskich filharmoników kolejny raz udowadnia sens i wartość takich poszukiwań, oferując słuchaczom możliwość poznania kompozycji wybitnej w imponującej rozmachem interpretacji.

PAUL CARO • STRING QUINTETS

DUX 2209
• String Quintet in F major (1893) • • String Quintet in E minor (1905)

POLSKIE IMPRESJE PUZONOWE

DUX 2210
• Fantazja na puzon i fortepian op. 27 (1905) • • Koncert nr 2 na puzon i fortepian (1969) • • Improwizacja na puzon i fortepian op. 19 nr 1 (ok. 1915) • • Sonata na puzon i fortepian (2017) • • Miniatury na trąbkę, waltornię i puzon (1976) • • 6 Miniatur na 4 puzony (1972)

Ignacy Feliks Dobrzyński • Chamber Works

DUX 1923
Na album składają się utwory kameralne Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego – twórcy wszechstronnego, którego znaczna część spuścizny zaginęła lub czeka jeszcze w postaci rękopisów na odkrycie przez wykonawców. Jednym z nich jest Jacek Podgórski, wiolonczelista, dzięki któremu na tej płycie ma swoją premierę fonograficzną Nokturn op 46. – odsłaniający przed słuchaczem romantyczną wrażliwość kompozytora, ostatni z jego zachowanych utworów na wiolonczelę. Oprócz niego na płycie znajduje się kolejna miniatura wiolonczelowa Les Larmes, a także trio fortepianowe, w którym partia wiolonczeli zawiera elementy wirtuozowskie i liryczne tematy wiodące, co było wciąż rzadkością w pierwszej połowie XIX wieku.
Utwory zostały napisane z myślą o doskonałych postaciach warszawskiego życia muzycznego, co znajduje odzwierciedlenie w pełnych polotu partiach poszczególnych instrumentów. Wykonawcy doskonale odnajdują się w stylistyce na styku salonowej elegancji i subtelnie przemycanych inspiracji ludowych (dumka, krakowiak), przenosząc słuchaczy w świat, w którym kultura muzyczna mimo rozbiorów i powstań trwała na straży piękna i duchowego ukojenia.

Jazz z MACV. MOZART • FILIP WOJCIECHOWSKI

DUX 2212
Płyta, na której znalazły się dwa koncerty fortepianowe Mozarta to połączenie dwóch pozornie odległych światów – oryginalnych dzieł kompozytora i jazzowej improwizacji. Można się tu jednak dopatrzyć nawiązania do popularnej w XVIII sztuki wariacyjnej i improwizatorskiego kunsztu organistów.
Dla Filipa Wojciechowskiego, pianisty, który równie dobrze czuje się w klasyce, jak i jazzie, jest to pierwsze nagranie na fortepianie historycznym, kopii Pleyela z 1830 roku – który nadaje współczesnym kadencjom wyjątkowy koloryt, przywodzący na myśl atmosferę klubów jazzowych. Grająca na instrumentach dawnych orkiestra MACV pozostaje w tym projekcie na straży oryginalnego stylu, wysmakowanej estetyki klasycyzmu. Od pełnej lekkości i blasku dźwiękowej aury tonacji F-dur po dramatyczne harmonie i napięcie zwiastujące powiew romantyzmu w tonacji d-moll. To album, który potwierdza, że nawet w odniesieniu do twórczości uznawanej za nienaruszalny kanon jest przestrzeń dla nowych interpretacji, jeśli tylko idą za nimi kunszt wykonawczy, wizja i szacunek dla oryginału.

LIPSKI, MORELOWSKI, KOCZALSKI • ZAPOMNIANE UTWORY

DUX 2184
Na płycie znalazły się dzieła mało znane, kompozytorów, którzy wciąż pozostają poza głównym nurtem repertuaru koncertowego i nagraniowego. Drobne utwory powstałe w latach 1900-1914, mają tu swoją fonograficzną premierę.
Dla każdego z twórców miniatury fortepianowe stanowią odmienny wkład w ich dorobek kompozytorski. Morelowski pisał tylko na fortepian, Lipski najpełniej wypowiadał się w pieśniach, Koczalski, doskonały pianista-wirtuoz, był najbardziej wszechstronny.
Ewa Skardowska, artystka konsekwentnie odkrywająca przed słuchaczami mniej znane karty historii muzyki, prezentuje wybrane kompozycje twórców, którzy byli kontynuatorami idei Chopina, Żeleńskiego czy Stojowskiego, ale też wykształcili indywidualny styl, widoczny m.in. w odejściu od tradycyjnej formy na rzecz swobodnych impresji podążających za emocjonalnym napięciem. To muzyka o wielu odcieniach, w której usłyszeć można zarówno inspiracje stylem brillante, impresjonistyczne wizje, jak i gęstą fakturę brahmsowskich kontrapunktów.
Uwagę zwracają zaskakujące przejścia harmoniczne i relacje tonalne zwiastujące definitywne pożegnanie z konwencją dur-moll. Ukryte w nieznanej twórczości polskich kompozytorów potwierdzają raz jeszcze bogactwo kultury muzycznej przełomu wieków.

MIDNIGHT

DUX 2199
Na pierwszy wspólny album duetu dwojga znakomitych pianistów złożyły się dwa dzieła, różne w charakterze, ale też mające wiele cech wspólnych. Oba są odbiciem burzliwych momentów życiowych ich twórców, odzwierciedlając transformację, pamięć, ironię, intymność i szczerość emocji. Tym, co ostatecznie łączy oba utwory – i co stało się inspiracją dla tytułu płyty – jest atmosfera północy. U Rachmaninowa kryje się w mistycznym, przejmującym i mrocznym charakterze muzyki, u Prokofiewa – w ulotnym, magicznym pejzażu dźwiękowym pełnym blasku, satyry, czułości i ponadczasowej tęsknoty. Wirtuozowska aranżacja Pletniewa oddaje teatralny rozmach baletowej suity, autorska transkrypcja Rachmaninowa wprowadza nastrój intymnej rozmowy.
Oba arcydzieła stanowią dla wykonawców wyzwanie na każdym poziomie – technicznym, intelektualnym i ekspresyjnym. Sprzyjają też celebracji łączącej oboje artystów prywatnej więzi i są potwierdzeniem ich artystycznej tożsamości, w której rezonują echa rozterek i wyborów obu wielkich kompozytorów.

GINASTERA • Piano Chamber Music

DUX 2216
Koncepcja płyty zrodziła się z wieloletniej fascynacji Andrzeja Pikula dziełami argentyńskiego kompozytora, Alberta Ginastery. Znalazły się na niej utwory kameralne pochodzące z różnych okresów twórczości przeznaczone na fortepian oraz instrumenty smyczkowe lub głos. Słyszalne są w nich zarówno wpływy argentyńskiej muzyki tradycyjnej, jak i powiew kosmopolitycznej awangardy. Ginastera wykształcił swój własny idiom wyimaginowanego folkloru, w którym fortepian przejmuje rolę tradycyjnej gitary, wykorzystując m.in. charakterystyczne dla niej akordy i przewijające się w akompaniamencie rytmy tradycyjnego tańca gauchów. Jednocześnie śmiało eksperymentuje z formą, wzbogacając klasyczne struktury o wirtuozowskie solowe kadencje poszczególnych instrumentów.
Wszystkie kompozycje cechują jaskrawe kontrasty: od gwałtownych, przesuwanych akcentów, synkopowanych tanecznych rytmów, orgiastycznych erupcji akordowych po wyciszenie i intymną kantylenę, w wyrafinowanej kolorystyce i surrealistycznej atmosferze. Dla wykonawców są zaś okazją do popisania się wirtuozerią i wszechstronną muzyczną wyobraźnią.

ZBIGNIEW BARGIELSKI VOL. 3 • LIST DO MILENY

DUX 2222
Twórczość wokalno-instrumentalna, w tym liczne pieśni, stanowi ważną część dorobku kompozytorskiego Zbigniewa Bargielskiego. Artysta, który sam jest autorem kilkudziesięciu utworów poetyckich, tym razem sięga po teksty innych autorów XX i XXI wieku. Unikające bezpośredniego opisu czy ilustracji tworzą nastrój kreowany przez osobistą wypowiedź podmiotu lirycznego. Podobnie jak podążająca ze semantyką tekstu muzyka, wynikająca ze słów, które stanowią punkt wyjścia, stają się elementem sprawczym. Niemal ascetyczna warstwa dźwiękowa, na którą składają się liczne momenty ciszy i urywane, uwolnione z tonalności motywy, tworzy aurę kontemplacyjną, sprzyjającą filozoficznym rozmyślaniom, nie tylko na wokół miłosnej tematyki, która jest motywem przewodnim albumu. Oboje wokaliści, dysponujący szeroką, operową rozpiętością dynamiczną i barwową głosu, w pieśniach ukazują zmysł dramatyczny, stopniując napięcie i wciągając słuchacza w swoją opowieść.