koncerty - Kompozytorzy: Meyer, Krzysztof ∎

Krzysztof Meyer Early Works for Orchestra

DUX 1166
• Concerto da camera per flauto, percussione ed archi Op. 6 (1964) • Concerto da camera per oboe, percussione ed archi Op. 29 (1972) • Koncert na trąbkę i orkiestrę (1975) • Fireballs na orkiestrę Op. 37 (1976)

KRZYSZTOF MEYER Symfonia nr 7, Koncert Podwójny

DUX 0695
• Symfonia nr 7 „Sinfonia del Tempo che passa”, Op. 97 (2002-2003) • Koncert na skrzypce, wiolonczelę i orkiestrę Op. 105 (2005-2006)

Krzysztof Meyer: Concertos

DUX 0594
• Koncert nr 2 op. 85 na wiolonczelę i orkiestrę • Koncert nr 2 op. 87 na skrzypce i orkiestrę • Koncert na klarnet i orkiestrę op. 96

MEYER • PIANO CONCERTO, SYMPHONY NO. 6 • GILILOV, WIT

DUX 1898
• Koncert na fortepian i orkiestrę op. 46 (1979–1989) • Symfonia nr 6 „Symfonia polska” op. 57 (1982)

SHOSTAKOVICH • SONATA FOR VIOLIN AND PIANO

DUX 2137
Płyta stanowi zaskakujące zestawienie dwóch utworów – oryginalnej wersji monumentalnej Sonaty op. 134 Szostakowicza na skrzypce i fortepian oraz tej samej Sonaty w aranżacji na skrzypce i orkiestrę dokonanej 30 lat temu przez Krzysztofa Meyera, który nie ukrywa podziwu dla twórczości rosyjskiego kompozytora.
Jedyna sonata skrzypcowa Szostakowicza to dzieło z okresu, kiedy kompozytor posługiwał się coraz śmielej techniką dodekafoniczną, choć jednocześnie jest to utwór w pełni tonalny. Nieco powściągliwy w wyrazie, choć pełen inwencji, różnorodnych charakterem motywów, zdecydowanie wirtuozowski zarówno w partii skrzypiec, jak i fortepianu. Aranżacja Krzysztofa Meyera to autonomiczny utwór, w którym kompozytor nie wahał się dopisać nowych głosów w kontrapunkcie, dokonać skrótów i retuszów. W efekcie powstał trzeci koncert skrzypcowy Szostakowicza, dopełniający dwa napisane przez kompozytora, zachwycającym rozmachem orkiestracji.
Możliwość porównania obu wersji, nagranych z udziałem tej samej solistki, usatysfakcjonuje każdego miłośnika twórczości obu kompozytorów. Podziwiać trzeba trafność, z jaką Krzysztof Meyer oddał ducha twórczości wielkiego poprzednika. Magdalena Rezler w obu interpretacjach błyszczy wirtuozowskim zacięciem, idealnie wpisując się estetyką swej gry w nieco surowy klimat kompozycji.