DUX 2242
Na album składają się cztery sonaty, z których każda przeznaczona jest na inny instrument dęty z fortepianem. Utwory ze środkowego okresu twórczości angielskiego kompozytora cechują silne wpływy Rachmaninowa, Chopina, Griega i Czajkowskiego, słyszalne szczególnie w partii fortepianu. Pojawiają się również elementy impresjonistyczne, a także odwołania do muzyki angielskiej. Indywidualny styl kompozytora cechują liczne kontrasty wyrazowe, piękne, długie frazy melodyczne, a także wykorzystywane w pełni możliwości wirtuozowskie poszczególnych instrumentów.
W przeciwieństwie do licznych utworów Bowena na fortepian solo, w sonatach jest on dopełnieniem, kształtuje fakturę i przebieg harmoniczny kompozycji, obfitujący w modulacje i śmiałe powiązania współbrzmień. Wiele spośród dzieł kompozytora czekało latami na oficjalne wydanie, co nie idzie w parze z ich niewątpliwą urodą i wartością – są to dzieła o przemyślanej budowie formalnej, dające wiele satysfakcji słuchaczom i wykonawcom, przesycone duchem dojrzałego romantyzmu.
