Wykonawcy: Klauza, Michał ∎ - DUX Recordings Producers for Classical Music

Filtr:

Dariusz Przybylski Musica in forma di rosa

DUX 1293
• Musica in forma di rosa. Omaggio a Pasolini for violin and symphony orchestra (2015) • Cello Concerto (2013) • ...denn ich steure mit meinen Genossen über das dunke Meer zu unverständlichen Völkern... – Concerto for accordion and symphony orchestra (2011) • κατάβασις (Katabasis) for symphony orchestra and 20 young performers (2010)

DZIADEK • UTWORY ORKIESTROWE

DUX 1439 NOMINACJA FRYDERYK 2019
• I Symfonia (1996–97) • Koncert na wiolonczelę i orkiestrę (2014) • Magnificat na głosy solo, chór i orkiestrę symfoniczną (1985–86)

MUSICA SACROMONTANA XV • ZEIDLER • NIESZPORY

DUX 1575
• Nieszpory

MUSICA SACROMONTANA XVII • ZEIDLER • VENI CREATOR, OFFERTORIUM, LITANIAE DE B. V. MARIAE

DUX 1869
• Veni Creator • • Offertorium • • Litaniae De B. V. Mariae

MUSICA SACROMONTANA XVIII • PICHL, ZEIDLER

DUX 1985
• Sinfonia in C • Litania in G

SHOSTAKOVICH • SONATA FOR VIOLIN AND PIANO

DUX 2137
Płyta stanowi zaskakujące zestawienie dwóch utworów – oryginalnej wersji monumentalnej Sonaty op. 134 Szostakowicza na skrzypce i fortepian oraz tej samej Sonaty w aranżacji na skrzypce i orkiestrę dokonanej 30 lat temu przez Krzysztofa Meyera, który nie ukrywa podziwu dla twórczości rosyjskiego kompozytora.
Jedyna sonata skrzypcowa Szostakowicza to dzieło z okresu, kiedy kompozytor posługiwał się coraz śmielej techniką dodekafoniczną, choć jednocześnie jest to utwór w pełni tonalny. Nieco powściągliwy w wyrazie, choć pełen inwencji, różnorodnych charakterem motywów, zdecydowanie wirtuozowski zarówno w partii skrzypiec, jak i fortepianu. Aranżacja Krzysztofa Meyera to autonomiczny utwór, w którym kompozytor nie wahał się dopisać nowych głosów w kontrapunkcie, dokonać skrótów i retuszów. W efekcie powstał trzeci koncert skrzypcowy Szostakowicza, dopełniający dwa napisane przez kompozytora, zachwycającym rozmachem orkiestracji.
Możliwość porównania obu wersji, nagranych z udziałem tej samej solistki, usatysfakcjonuje każdego miłośnika twórczości obu kompozytorów. Podziwiać trzeba trafność, z jaką Krzysztof Meyer oddał ducha twórczości wielkiego poprzednika. Magdalena Rezler w obu interpretacjach błyszczy wirtuozowskim zacięciem, idealnie wpisując się estetyką swej gry w nieco surowy klimat kompozycji.