Legacy • Lutosławski, Świder, Lasoń

DUX 2220
• Temat z wariacjami na wiolonczelę i fortepian (1951) • • Sonata na wiolonczelę i fortepian (1959) • • Wariacja Sacherowska na wiolonczelę solo (1975) • • Grave. Metamorfozy na wiolonczelę i fortepian (1981) • • Deciso e affettuoso na wiolonczelę solo (2007) • • Canto – „dharma” na wiolonczelę i kwartet smyczkowy (2003)

DUX 2220Total time: [55:40]

Józef Świder

Temat z wariacjami na wiolonczelę i fortepian (1951) Theme with Variations for Cello and Piano (1951)619557

1. Temat z wariacjami na wiolonczelę i fortepian | Theme with Variations for Cello and Piano (1951)*

[9:27]

Józef Świder

Sonata na wiolonczelę i fortepian (1959) Sonata for Cello and Piano (1959)619558

2. Adagio cantabile – Vivo – Presto

[6:26]

3. Quasi lento improvvisando (w formie kadencji na wiolonczelę solo | in the form of a cadenza for solo cello)

[3:46]

4. Allegro con fuoco

[6:47]

Witold Lutosławski

Wariacja Sacherowska na wiolonczelę solo (1975) Sacher Variation for solo cello (1975)612931

5. Wariacja Sacherowska na wiolonczelę solo | Sacher Variation for Solo Cello (1975)

[4:10]

Witold Lutosławski

Grave. Metamorfozy na wiolonczelę i fortepian (1981) Grave. Metamorphoses for Cello and Piano (1981)615576

6. Grave. Metamorfozy na wiolonczelę i fortepian | Grave. Metamorphoses for Cello and Piano (1981)

[7:01]

Aleksander Lasoń

Deciso e affettuoso na wiolonczelę solo (2007) Deciso e affettuoso for Solo Cello (2007)619559

7. Deciso e affettuoso na wiolonczelę solo | Deciso e affettuoso for Solo Cello (2007)*

[10:30]

Aleksander Lasoń

Canto – „dharma” na wiolonczelę i kwartet smyczkowy (2003) Canto – “dharma” for Cello and String Quartet (2003)619560

8. Canto – „dharma” na wiolonczelę i kwartet smyczkowy | Canto – “dharma” for Cello and String Quartet (2003)*

[7:30]

Wykonawcy:
Anna Banaś /wiolonczela/
Yevheniia Prysiazhna /fortepian/
Kwartet Smyczkowy Akademos

Rekomendacje

MACIEJ KABZA • SZCZĘŚCIE

DUX 2165
Na album składa się osiem pieśni młodego, utytułowanego wieloma nagrodami konkursowymi kompozytora, w których szuka on odpowiedzi na pytanie, czym jest szczęście, z góry będąc świadomym, że precyzyjna odpowiedź jest niemożliwa. Zdaniem twórcy cykl jest historią o etapach życia, o bogactwie doświadczeń składających się na wielowymiarowość życia i jego liczne odcienie szarości. Teksty Juliana Tuwima odnoszą się do tematu w sposób nieoczywisty, a muzyka podkreśla szerokość spektrum emocji, które biorą udział w subiektywnym odczuwaniu szczęścia. Kompozytor sięga po współczesne techniki śpiewu – kontrolowaną wibrację, sprachgesang, szeleszczącą mowę, krzyk rodem z muzyki metalowej. Fortepian poddawany jest delikatnej preparacji, zmienia się momentami w instrument perkusyjny, pojawia się też warstwa elektroniczna. Pieśni Kabzy są wyjątkowo wymagające – zarówno w kwestii techniki, jak i spójnej interpretacji – co pozwala obu artystkom na pokazanie kunsztu wykonawczego.

Belle époque

DUX 2217
Na album złożyły się kompozycje zaliczane do kanonu dzieł na orkiestrę smyczkową, z młodzieńczą Serenadą Karłowicza na czele, jak i mniej znane. Koncepcja albumu przywołuje szczytowy moment fascynacji głosem ludzkim, który w ostatniej dekadzie XIX wieku znalazł odzwierciedlenie w licznych utworach zaliczających się do gatunku liryki wokalnej i instrumentalnej. Prezentowane na płycie dzieła powstały w ostatniej dekadzie XIX wieku, której nastrój najlepiej oddaje określenie Belle Epoque. Wyjątkiem jest niemal sto lat późniejszy utwór Macieja Zakrzewskiego, napisany jednak także z myślą o Puccinim, jednym z największych liryków w dziejach opery.
Polska Filharmonia Kameralna Sopot to zespół kameralistów-indywidualistów specjalizujący się w wykonawstwie tego rodzaju muzyki, w której prymat wiedzie piękno brzmienia, finezyjnie modulowana fraza i dynamika oraz swobodna wirtuozeria. W trzech pieśniach orkiestra partneruje obdarzonej szlachetnym mezzosopranem Karolinie Sikorze, artystce docenianej przez Krzysztofa Pendereckiego, jak i wiele scen filharmonicznych i operowych.

Moniuszko i Przyjaciele Romantycy

DUX 2189
Album jest prezentacją znanych i mniej popularnych pieśni Stanisława Moniuszki w nowej brzmieniowo odsłonie. Choć w czasach, kiedy powstawał słynny śpiewnik domowy, wykonywano je z towarzyszeniem harfy, gitary lub teorbanu w miejscach, gdzie dostęp do fortepianu był utrudniony – w świadomości współczesnych słuchaczy utrwaliły się głównie w postaci miniatur przeznaczonych na głos i fortepian. Ensemble del Passato, wykorzystując akompaniament instrumentów szarpanych – lutni i gitar – sięga więc do szerokich tradycji romantycznego wykonawstwa. W pieśniach o intymnym, refleksyjnym charakterze lub ludowych stylizacjach, muzyka nabiera pierwotnej lekkości i zwiewności, współgrającej z idyllicznymi obrazami opisywanymi w warstwie tekstowej.
Niezwykłą oprawę muzyki stanowią wiersze twórców zaprzyjaźnionych z Moniuszką w mistrzowskiej interpretacji Krzysztofa Gosztyły. Dwa głosy – delikatny, jasny, kobiecy i silny, głęboki, męski – tworzą wspólnie opowieść, w której humor przeplata się z sentymentalnym westchnieniem.

Kompozytorzy	Lasoń, Aleksander ∎ , Lutosławski, Witold ∎ , Świder, Józef ∎
Wykonawcy	Banaś, Anna ∎ , Kwartet Smyczkowy Akademos ∎ , Prysiazhna, Yevheniia ∎