DUX 2137
Płyta stanowi zaskakujące zestawienie dwóch utworów – oryginalnej wersji monumentalnej Sonaty op. 134 Szostakowicza na skrzypce i fortepian oraz tej samej Sonaty w aranżacji na skrzypce i orkiestrę dokonanej 30 lat temu przez Krzysztofa Meyera, który nie ukrywa podziwu dla twórczości rosyjskiego kompozytora.
Jedyna sonata skrzypcowa Szostakowicza to dzieło z okresu, kiedy kompozytor posługiwał się coraz śmielej techniką dodekafoniczną, choć jednocześnie jest to utwór w pełni tonalny. Nieco powściągliwy w wyrazie, choć pełen inwencji, różnorodnych charakterem motywów, zdecydowanie wirtuozowski zarówno w partii skrzypiec, jak i fortepianu. Aranżacja Krzysztofa Meyera to autonomiczny utwór, w którym kompozytor nie wahał się dopisać nowych głosów w kontrapunkcie, dokonać skrótów i retuszów. W efekcie powstał trzeci koncert skrzypcowy Szostakowicza, dopełniający dwa napisane przez kompozytora, zachwycającym rozmachem orkiestracji.
Możliwość porównania obu wersji, nagranych z udziałem tej samej solistki, usatysfakcjonuje każdego miłośnika twórczości obu kompozytorów. Podziwiać trzeba trafność, z jaką Krzysztof Meyer oddał ducha twórczości wielkiego poprzednika. Magdalena Rezler w obu interpretacjach błyszczy wirtuozowskim zacięciem, idealnie wpisując się estetyką swej gry w nieco surowy klimat kompozycji.
