DUX 2212
Płyta, na której znalazły się dwa koncerty fortepianowe Mozarta to połączenie dwóch pozornie odległych światów – oryginalnych dzieł kompozytora i jazzowej improwizacji. Można się tu jednak dopatrzyć nawiązania do popularnej w XVIII sztuki wariacyjnej i improwizatorskiego kunsztu organistów.
Dla Filipa Wojciechowskiego, pianisty, który równie dobrze czuje się w klasyce, jak i jazzie, jest to pierwsze nagranie na fortepianie historycznym, kopii Pleyela z 1830 roku – który nadaje współczesnym kadencjom wyjątkowy koloryt, przywodzący na myśl atmosferę klubów jazzowych. Grająca na instrumentach dawnych orkiestra MACV pozostaje w tym projekcie na straży oryginalnego stylu, wysmakowanej estetyki klasycyzmu. Od pełnej lekkości i blasku dźwiękowej aury tonacji F-dur po dramatyczne harmonie i napięcie zwiastujące powiew romantyzmu w tonacji d-moll. To album, który potwierdza, że nawet w odniesieniu do twórczości uznawanej za nienaruszalny kanon jest przestrzeń dla nowych interpretacji, jeśli tylko idą za nimi kunszt wykonawczy, wizja i szacunek dla oryginału.
