DUX 2251
Trzy rozbudowane kompozycje na skrzypce i fortepian, z których jedynie Sonata Es-dur Straussa należy do kanonu kameralnego repertuaru. Młodzieńcza Serenada Zemlinsky’ego nie zapowiada późniejszego stylu kompozytora, w urokliwych melodiach zamknięta jest cała radość życia, a każde jej ogniwo ma inny charakter, nie wyłączając zwiewnego scherza i potoczystego walca. Sonata Waghaltera, jednego z najbardziej niesłusznie zapomnianych twórców, to utwór głęboki w wyrazie emocjonalnym, który oczarowuje słuchacza melodyczną i rytmiczną inwencją. Sonata Straussa mieści w sobie prawdziwy żywioł heroicznych, namiętnych, giętkich motywów, zwiastujący już charakter poematów symfonicznych.
Wszystkie trzy kompozycje powstały w zbliżonym czasie i, mimo początkowego sukcesu, czekały nawet kilkadziesiąt lat na ponowne zaistnienie na estradach i nagraniach. Stanowią one intensywne domknięcie epoki późnego romantyzmu, jej ostatni, pełen blasku akord, spełnienie, jak i przeczucie nadchodzącej zmiany.
W wirtuozowskich interpretacjach Łucji Madziar i Thomasa Hoppe słychać świadomość późniejszych rewolucji w muzyce i pragnienie powrotu do estetycznego i emocjonalnego bogactwa muzyki schyłku XIX wieku.
